Bij de entree van de Jumbo staat een feloranje plastic bord bij een stapel blikken met stroopkoeken. Ik loop voorbij met mijn mandje en een vrouw grabbelgraait in een paar klauwen de laatste stukjes promotie-koek uit de bak. Ik haper en kijk haar aan.

‘Lekker’, gromt ze met wilde ogen en haar vingers aflikkend loopt ze om me heen de winkel in. Ik kijk naar het bord, dat wat wegheeft van een voerbak voor een hond uit de jaren 70. Het heeft één hogere kant die overloopt in een lage kant. Het doet me ook denken aan een kinderbordje van mijn vroeger. Zo een die gevuld kan worden met warm water om het eten warm te houden. Briljant idee overigens. 

In het felle supermarktlicht zie ik sporen van vettige vingerhalen op het plastic. Er liggen nog slechts een paar kruimels in die niemand wil hebben.  

Verderop in de winkel sta ik stil bij een vak met blikjes en pakjes kokosmelk. Ik vergelijk de prijzen. Helemaal links onderin bijna buiten bereik geplaatst staat de goedkoopste. Ik ga door mijn knieën om erbij te kunnen en zie vlokken stof onder het schap uitkomen. Met beide handen op mijn bovenbenen kom ik weer omhoog. Achter mijn rug langs loopt de grabbel-mevrouw. Misschien op zoek naar gratis stukjes kaas. Ik snap haar wel. Ook zij zal moeten bukken voor een blikje kokosmelk. 

Enkele maanden later. Energiek fiets ik naar het huis van mijn loopbaan coach Imca Hurkens. Met haar ontspan ik, werk ik, lach ik. Ik leun een tikje meer achterover. Lees een boek over minder druk zijn. Klik een vacature alert weg. En prompt weten mensen me weer te vinden. Voor een lichtadvies. Interieuradvies. Maar beter nog: een kunstwerkje, een workshop. Ik begin het een beetje te snappen, mezelf en hoe het werkt, de dingen.

Simone van Maurik

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Verwijder formulierToevoegen