Het boek heeft de fantasieloze titel ‘Nooit meer te druk, een opgeruimd hoofd in een overvolle wereld’. Ik maak aantekeningen. Vroeger zat ik op de grond met mijn rug tegen de verwarming en noteerde ik de belangrijkste dingen van de leerstof in een samenvatting. Zo bleef het beter zitten.

Al na vijf bladzijden heb ik tien verhelderende momenten en zijn mijn geeltjes, die vaker roze en oranje zijn, al bijna op. 

Gerustgesteld lees ik over je niet mee laten sleuren door de meute. En focussen door de kikker te slikken: de dag te beginnen met een flinke klus die ertoe doet. In plaats van je waarde te tonen door je leven op Facebook te posten, uren onbelangrijke mails te beantwoorden en op sites te belanden die je weer op sites doen belanden die…

Ondertussen loop je in een wijde bocht om de angst heen en doe je niet wat je eigenlijk wilt doen. Omdat je bang bent dat het er misschien niet toe doet. Of omdat het moeite kost je ergens langer dan een Google-ochtend in te verdiepen en een stap te nemen. Sometimes all you need is twenty seconds of insane courage. 

Ik sta af te wassen. Uit te stellen. Of op te warmen. Er staan wat contacten klaar die ik voor mijn ‘field research’ wil benaderen. Veldonderzoek. Ik zie mezelf, ploegend door hoog dor gras waar ik maar net overheen kan kijken. Onhandig groot gereedschap van onbestemd nut en belang hangen aan mijn schouders. Of ik dwaal zoekend met zware kaplaarzen over een stoffige bouwplaats waar ik de mensen en het project niet ken. 

En dan is het boek uit. Imca, mijn loopbaan begeleider, zei eens: “mooi, al dat leren, maar vergeet niet dat je al veel weet!” En ook dat heb ik genoteerd. Zo blijft het beter zitten. Met de afwas, thee zetten en per ongeluk een beetje googelen neem ik een aanloop. En dan waag ik de sprong.

Simone van Maurik

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Verwijder formulierToevoegen