‘Jezus loopt over het water. Diegenen die dreigen te verdrinken geeft hij een helpende hand. Hij wil de negatieve krachten van het water als tegenkrachten zien. Misschien wil Jezus wel geblinddoekt met een kruiwagen over een touw lopen en ons uitnodigen in de kruiwagen te gaan zitten. Durven wij dat, is de vraag,’ zegt een voorganger van een kerk op radio België 1.

Afgelopen week was ik in Zeeland. Omgeven door mooie oude huisjes zitten we op een bankje. De zon en de wind aaien ons gezicht en we eten in (verdiende) rust onze zelf gesmeerde boterham. Ja, wij doen dat nog. Eten uit een plastic zakje. Je kunt er de charme van inzien of liever een knapperig broodje met luxe spread op een terrasje eten. Ik tracht het eerste te doen.

We worden aangesproken door twee zich overduidelijk zogenaamd respectabel opstellende mannen. Ze gedragen zich onnatuurlijk terughoudend en stellen ons als eerste een beleefde vraag: ‘Goh, lekker hè zo in het zonnetje. Bent u op vakantie?’

Daar gaan we dan.

Ik zet me schrap en inderdaad volgt na enig georakel (iedereen is een zondaar, ook jij, en komt in de hel) een discussie mijnerzijds opgestart, want ik kan het niet laten, die wordt gepareerd met nog meer van hetzelfde. Een van hen vraag ik of hij God zelf heeft ontmoet. Stom, zodra ik de vraag heb gesteld weet ik zijn antwoord al. Natuurlijk, zegt hij venijnig, heeft hij een café latte gedronken met zijn Vriend. (Dat waren niet exact zijn woorden maar ik permitteer me hier een kleine vrije interpretatie.)

Na enig verbaal weerbarstig gestoei over en weer druipen ze af. Twee saaie jassen verdwijnen in een klein straatje. Ik had ze nog willen toewerpen: vindt u het niet arrogant niet te durven twijfelen? En andermans standpunt niet eens in overweging te willen nemen? Ze hebben ons gezichtsveld al verlaten. Ik leun weer achterover en geniet. Thuis wacht het werk, het solliciteren. Maar je hoeft niet tot het eind van de dag te wachten met ontspannen.

Mijn band is lek. De oorzaak, een punaise, kijkt mij pesterig aan. Een gouden nog wel. Ik zucht maar plak mijn band. En denk na over dit ‘teken’. En de negatieve krachten die Jezus zag in het water. En over de kruiwagen waar we misschien al of niet in durven gaan zitten.

Misschien, maar ik heb een goede fiets buiten aan een paal staan. En negatieve krachten vallen op ongewenste tijden toch wel onze voordeur binnen. Of besluipen ons geniepig via de achterdeur. In mijn tuintje staat een pruimenboom waarvan de vruchten te hoog hangen om erbij te kunnen. Ik begrijp al die bedoelingen en tekens. Heus. Of is het toch wispelturigheid en willekeur?

Soms, net zo onverwacht, lukt het wel zonder een gouden lesje in je achterband. En ga ik de dag in met gratis manden vol mazzel en tassen vol geluk aan het stuur. Zwiepend van links naar rechts. Kijk, zonder zijwieltjes!

Simone van Maurik

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Verwijder formulierToevoegen