Soms komen dingen langs terwijl je er eigenlijk niet mee bezig bent. Dit was aan de hand met mijn honden uitlaten idee. Geen uniek idee, dat weet ik, maar haalbaar op dat moment. Want een reguliere baan wordt me niet zomaar in de schoot geworpen, alle goede prognoses op het werkvlak en mijn harde werk daarvoor vooralsnog ten spijt.

Ik had een briefje gemaakt om in de supermarkt op te hangen. Het zag er aardig uit, vrolijk en uitnodigend zelfs, en ik zou contact hebben opgenomen met mezelf als ik het zag hangen. Maar het zat me niet lekker. Iedereen kon contact met me opnemen en misschien niet om de juiste reden. Het voelde alsof ik me open en bloot aan iedereen aanbood. Weliswaar met een oppasservice maar het woord service kan door bepaalde personen iets te vrij geïnterpreteerd worden en ik besloot het briefje nog maar even in de map ‘werk’ te laten zitten.

Via een contact kwam ik op een hondenoppassite waar zij stond ingeschreven en waar ik mezelf vervolgens ook aanmeldde. Misschien kwamen de verdiensten zo op wat meer gecontroleerde wijze binnen. Deze site werkt niet optimaal vond ik en ik kreeg geen enkele match. Hoewel ik hem in de gaten bleef houden, verslapte mijn aandacht daarvoor wat. En toen (‘en toen’ is een schrijfwijze die je op de lagere school al wordt afgeraden omdat ‘en toen en toen en toen’ verhalenderwijs a la kinderen is maar hier vind ik het passend. De nadruk ligt op ‘toen’: als een spannend moment in een sprookje waarbij de kinderen met grote ogen opkijken naar de voorlezer. Het betreft hier een kleine wisseling in het verhaal), en toen kreeg ik via een link of een post, ik weet het niet meer, de site Petbnb voorgeschoteld. Niet helemaal op een presenteerblaadje, want alle voorgaande stappen had ik zelf genomen, maar het kwam wel onverwacht op een moment dat ik het idee losliet.

En nu doe ik iets wat ik al een tijd van plan was: contact met honden, buiten zijn, regelmaat, een op een contact met de klant en kunnen inschatten wie ze zijn en wat ze willen (dat geldt ook voor de hond), en mijn lijf ook weer eens laten werken. Waardoor mijn hoofd rust krijgt. Ik weet het, ik heb nog maar een hond uitgelaten, maar de recensie was top en er staan alweer drie honden te trappelen om bij mij te logeren en me de zuurstof te laten happen. Zeker drie keer per dag. Als de hond me met een scheve kop verwachtingsvol aankijkt als ik de riem pak en over de drempel naar buiten dartelt word ik daar vrolijk van. We zullen zien hoe dit verder loopt. Dat een tennisballetje door hond 1 al aan gort is gekloven doet er niet toe. Dat balletje had ik ergens gevonden. En ook dat kwam weer onverwacht van pas.

Simone van Maurik

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Verwijder formulierToevoegen