Beste Simone van Maurik,

Er zijn op basis van het door jou persoonlijk ingestelde vacature-alert op www.werkenbijhogescholen.nl een of meer nieuwe vacatures geplaatst. Functie: Teachers for clarinet, bassoon, French horn, and tenor trombone.

Ik drink thee met troost-zoetigheid. Solliciteren. Het woord wekt soms weerstand op.

Eigenaardig dat mijn omschrijving op de site, verre van een muzikale ambitie ambiërend, muzikale talenten naar boven brengt, hoewel ik blokfluit heb gespeeld. Als klein meisje wisten mijn ouders mijn verlangen naar een piano dringend te onderdrukken. Eerst moest ik maar met de blokfluit beginnen. ‘En dan zien wel verder.’ Na een jaar of twee is het al gedaan. Het zweet op je voorhoofd spelen bij verstoppertje-met-de-bal op straat en ander zaken vullen mijn jonge hoofd.

Ouder geworden pak ik de oude viool van mijn opa op. Mijn eerste les krijg ik van mijn toenmalige schoonmoeder. De strijkstok is krom maar ik krijg hem erbij. Ook de les is gratis als ik beloof te stoppen met roken. Gespannen strijk ik mijn eerste onwennige streken langs de snaren.

Mijn vader vertelt af en toe nog aan gewillige toehoorders dat hij vroeger viool speelde. Maar alles wat hij met kracht en klem beweert kun je door twee delen en dan kom je schoorvoetend in de buurt van de waarheid. ‘Ik heb wel 300 kilometer gefietst op een 45% helling!’ Deel maar door twee. Op zijn minst. Ik houd veel van mijn vader en ik was er niet bij zodat ik kon bestrijden dat hij de sterren en de maan van de hemel speelde, maar ik heb goede reden hieraan niet al te veel waarde te hechten. Ik verontschuldig me bij voorbaat.

Mijn vioolspel is niet van grote herinneringswaarde, maar ik neem vervolgens wel les bij een student van het conservatorium. Omdat privéles te duur wordt speel ik daarna voort bij de SKVR in Rotterdam. De tranen springen in mijn moeders ogen als ik een stukje speel op haar schoonvaders viool. Het klinkt alleraardigst.

Tijdens een eerste uitvoering voor de SKVR sta ik naast mijn medestudent nerveus in een felle lamp te kijken. Ik zie niks en met lichte paniek doe ik wat ik me herinner. Ik hoop dat de tijd sneller gaat dan normaal. Voor ons staan twee schattige kleine kinderen met miniviooltjes zelfverzekerd te strijken. Dat zaagt behoorlijk aan de poten van je zelfvertrouwen. Ik zie de krans van licht om hun haar.

De oude kist met viool staat nu weinig waardig in een hoek. De tijd sijpelt weg. Mijn doelen zijn veranderd. Onveranderd echter blijft de emotie, muziek, het snikken, het verlangen, het grinniken, onbedaarlijk lachen. Eerdaags vind ik het. Ik ben alert. Maar ontspan eindelijk wat meer.

Simone van Maurik

Geef een reactie

Je email adres wordt niet gepubliceerd. Required fields are marked *

Verwijder formulierToevoegen